ความคิดทีมันพล่านมากมายจนกูไม่แนใจว่ากูคิดอะไรอยู่ ??

กูงงกะความคิดตัวกู กูกำลังทำอะไรที่มันขัดแย้งกะความเชื่อ

กูไม่รู้วันนี้ตั้งแต่สามทุ่มมากูควรอ่านหนังและทำงานตรงหน้า

แต่กูสะกดตัวเองไม่ได้ ที่สำคัญกูสะกดน้ำตาตัวเองไม่อยู่เลย

กูต้องหลบพื้นที่ประจำไปหาบางที่ ที่กูสามารถปล่อยน้ำตาได้

อยากไหลก็ไหล กูรู้ที่กูร้องไห้เพราะความน้อยใจบางอย่าง ...

ที่ไม่เข้าใจคือ น้อยใจหาเหี้ยอะไร เหรอ ?? มันผิดที่กูแหละ

ใจกูมันให้ได้กะทุกคน ทุกคนแม้แต่กับคนที่ไม่เคยเห็นเลย

ว่ามันสำคัญ กูก็ให้ พอเขาเหยียบ มันก็เจ็บอย่างงี้ไงเจ็บจัง

กูควรหอบใจกูไปหาที่ปลอดภัย หาคนที่รักกู แต่ใจทรยศกู

ใจไม่สนใจมัน โง่ชิบหายเลย กูต้องเจ็บถ้าเป็นแบบนี้ เจ็บ

เจ็บ เจ็บ เจ็บ คนเดียว แล้วกลับมายิ้มหนุกหนานกะทุกคน

กูไม่เข้าใจเลย กูเกลียดจัง วุ่นวาย เพื่อไหร่จะหลุดโว้ยยยย

พอดีกว่า เหนื่อย เศร้า เซ็ง ทั้งที่มีรักเต็มหัวใจ ทำไมว่ะ ??