เหลือเวลาอย่างน้อยสุดก็สี่สิบห้านาทีก่อนการนัดหมายที่กูจะได้ร่ายอารายบ้าง

ช่วงนี้อัดอัดอั้นอั้น บอกไม่ถูก ไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองคล้ายวิญญาณมันแตก

ทะเลาะกันเองในร่างบ่อย เหมือนเป็นช่วงไม่สามัคคี กระบวนคิดชิงดีชิงเด่นกัน

จนกูรู้สึกไหลไหล ไปเรื่อยเลย เหมือนกูจะสามารถพยักหน้าได้กะทุกคน ทุกที่

โหยหาตัวเอง แต่เอาคืนมายากจัง เพราะอะไรว่ะ อยากสนุกแบบเดิมก็ทำไม่ได้


งานเก่าเก่าที่กูในอ่าน เหมือนมันพยายามกระซิบบอกว่า กูเคยคิดอะไร ยังไง ??

ความสนุกรื่นเริงกับการค้าน การไม่เชื่อ การลองดี ฯลฯ  ที่กูจารึกไว้บนไซเบอร์

มันยั่วให้กูอยากสนุกกับการเล่นกับความคิด เล่นกับกรอบตัวเอง..กรอบชาวบ้าน

เหตุผลกลใดที่มันเคยทำให้กูทรนงมั่นใจในเรื่องราวในหัวมันล่องหนหายไปดื้อ ๆ

มันเหลือร่องรอยความคิดไว้แต่กูจนปัญญาไม่สามารถนำพาตัวไปติดวังวนเดิมได้


ความรู้จำกัดจินตนาการ::ก็ไม่น่าใช้อาการของกู ตัวห่าอารายที่สร้างความวุ่นวาย

กูไม่ค่อยชอบความคิดที่กูเชื่อว่าทุกคนมีเหตุผลเท่าไหร่ ? เพราะบางคนกูยังอคติ

หรือเพราะความอ่อนโยนที่กูมีต่อสิ่งแวดล้อมรอบตัว ที่ทำให้กูไม่ฟันธงกะอาราย

ทำให้กูปล่อยวาง และพยายามประนีประนอมสิ่งในหัวคนบนโลกเข้าหากัน บ้าจริง

อารายยังไงช่างมันเหอะ .. ขอวิญญาณกูคืนหน่อย กูอยากเป็นอารายที่คิดแล้วสุข