ตื่นเช้ามา ... แกจะไปอยู่ไหนนะเจ้าปลาทอง ภาระที่ฉันไม่เต็มใจดูแล แต่ดันไปผูกพัน

ฉันชอบเห็นแกว่ายวนไปมาในตู้ใสๆ  ชอบเห็นแกร่าเริงตอนที่มีอาหารเม็ดเกลื่อนผิวน้ำ

มีเรื่องราวของแกมากมายในภาพจำของฉัน ตั้งแต่เจ้าของแกฝากไว้ที่นี่ .. ไม่สิต้องนับ

ตั้งแต่เพื่อนรักฉันไม่ดูแลแก ฉันก็ค่อยๆสวมรอยเป็นเจ้าของแก แกเต็มใจหรือไม่..ไม่รู้

มีวันนึงฉันทำตู้แกแตก ในวันเดียวกันนั้นฉันซื้อตู้ให้แกอีก 2 ตู้ แต่แตกหมด "หกร้อย"

แกต้องอยู่ในถังพลาสติกนานมากๆ กว่าจนน้องพลอยคนดีหิ้วตู้ห้าเหลี่ยมแข็งแรงมาให้

มีหลายคนชอบหลอกว่าแกจะตาย เรียกเสียงโวยวายจากฉันทุกที  สงสัยว่าฉันคงรักแำำำก

ฉันคงรักแกแหละ .. ฉันถึงได้ห่วง ให้อาหาร เปลี่ยนน้ำ นั่งมองแก...ไอ้ปอปลาสีทอง

แต่วันนี้แกแปลกไปนะ .. แกว่ายพุ่งต่ำ มีจังหวะกระตุกๆ แกไม่มีหาง หางแกอยู่ไหน ?

มันกุด ไม่แหว่ง แต่ไม่มี ยิ่งดูยิ่งรู้ว่าแกผิดปกติ .. แกกำลังจะตายฉันสัมผัสรู้แบบนั้น !!

ฉันมองแกไม่ถนัดน้ำตาไหล เบื่อภาวะทำอะไรไม่ได้ ฉันทำอะไรเพื่อแกไม่ได้นอกจากดู

ดูเพื่อนตาย.. มันก็แค่ปลาทอง สัตว์เลี้ยงอายุสั้น ความจำสั้น จะไปเสียใจมากมายทำไม

แต่บางที บางอย่างที่เราผูุกพัน ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร - เราก็เสียใจในการจากไปของมัน

"ปอปลาสีทอง"  ถ้าแกจะตาย แกก็รีบตายเหอะ อย่าว่ายให้ทรมานเลย สู่สุขคติเพื่อน :D