จดหมายเปิดผนึกจากเพื่อนถึงเพื่อนในเรื่องคนใกล้ตัว


กูกำลังกวนเวลามึงอีกแล้ว แต่กูจมกับความคิดนานนานแล้วปวดหัว

กูเสียใจเรื่อง xx มากกว่าที่พวกมึงสัมผัสได้ กูอัดอั้นมานานมากมาย

กูเคว้งมันเป็นเรื่องที่กูคุยได้ก็แค่พวกมึงที่เราสนิทกัน แต่ทุกคนไม่คุย

กูรักพวกมึงเป็นเพื่อนสนิทอีกกลุ่มเลย แต่กูไม่รู้ว่ามึงคิดกับกูยังไง ?

กูสงสารตัวเองเวลาเสียใจ ที่ไม่มีเพื่อนแบบมึงมารับฟังกูสักนิด -_-"


มันน่าสงสารนะถ้าใครสักคนเสียใจ แล้วไม่มีเพื่อนสนิทอยู่รับฟังเลย

มันไม่น่าเป็นไปได้ ที่กูฟังทุกคน ช่วยทุกคนเสมอมา แต่ไม่มีใครเลย

มันไม่ได้เป็นการทวงบุญคุณ แต่มันเป็นความน้อยใจที่กูรู้สึกเต็ม เต็ม

มันเป็น งึก งึก งัก งัก เหอะๆ กูปวดหัว เวลาพยายามคิดว่าผิดตรงไหน

มันไม่ใช่ความผิดหรอก กูต้องเข้าใจว่า xx ไม่ชอบกูอีกต่อไปแล้ว -_-"


แก พอคิดแบบนี้ได้ เหตุผลก็ไม่ต้องมี ไม่ต้องเค้น เหลือแค่กูน้อยใจ

แกลองคิดดูว่าฉันดีกะมันเท่าไหร่ ฉันไม่เคยขัดใจมันสักครั้ง แกก็เห็น

แกเอ๋ย ... มันเป็นเรื่องที่ฉันทำ ไม่ใช่เรื่องที่มันทำนี่หน่า มันจะสนรึ ?

แกเป็นเพื่อนมัน และแกก็เป็นเพื่อนฉัน ถ้าฉันไม่พูดกับมัน อีกต่อไป

แกจะยังพูดคุยกันฉันไหม ? ถ้ามาเชียงใหม่ จะกินเหล้าด้วยกันไหม ?


บางทีอยากตายจริงๆ อยากรู้ว่างานศพฉัน xx จะมาไหม ฉันเครียดจริงๆ

บางทีอยากคุยกับมึงอยากปรึกษา อยากได้กำลังใจบ้าง แต่ก็ไม่เคยได้

บางทีอยากร้องไห้ ซึ่งก็ร้องไปไม่มีอะไรดีขึ้นมา เบื่อว่ะ เบื่อโคตรโคตร

บางทีนึกย้อนวันเก่าๆ กูไม่เข้าใจว่ากูเปลี่ยนไปรึ อะไรๆ มันถึงเลวร้ายลง

บางทีถ้ากูตัดมันออกจากความคิดได้ กูคงแฮปปี้ เฮ้อมึงกูอยากคุยด้วย