เราไม่ได้ดูละครมานาน ... ไม่ได้มีอุดมการณ์อะไร แต่เพราะว่าหอไม่มีทีวี

อาศัยดูตามคณะ บ้านเพื่อนเรื่อยๆ ไม่ได้คาดหวังจะติดรายการอะไรงอมแงม

เพราะการติดทีวีเป็นทุกข์ ถึงเวลาต้องมาหน้าจอ ต้องคิดแทนตัวละครทุกตัว

นั่น โน่น นี่ .. อีนี่ตบอีนี่ทำไม สมเหตุสมผลไหม ? ทั้งๆที่ชีวิตจริงไร้เหตุผล

เสื้อแดงบ้าง เสื้อเหลืองบ้าง อะไรบ้าง .. (ก็เบื่อบ้าง)


เมื่อเดือนที่แล้วได้กลับดอนไก่ดี ภูมิลำเนาเดิม เฮฮาอยู่บ้านกับญาติพี่น้อง

หลุดกรอบเด็กปอโทแบบมีเดียอาร์ท กลับสู่บทบาทลูกหลานแม่ค้าพ่อขาย

กลิ่นอายแบบบ้านบ้านหอมกรุ่น มาเป็นชาวบ้านแท้ๆ  มันก็คึกคักบอกไม่ถูก

ป้า น้า แม่กินกาแฟ (เราดื่มโอวัลติน) อ่านข่าว แล้วต่างคุยขโมงออกรสชาติ

ข้อมูลจริงบ้างไม่จริงบ้าง แต่ฟังแล้วน่าเชื่อถือ เพลินๆ กับอาหารเช้าร่วมกัน


บ้านเป็นโรงงานขนาดเล็ก คนงานไม่ถึงสิบคน เรามักจะร่วมมื้ออาหารกัน

"กินกันหลายคนอร่อยดี" แม่มักบอกเสมอ...ก็จริงมันสนุกกว่ากินคนเดียว

คนงานที่บ้านชอบคุยเรื่องละครกลางคืน คุยเหมือนนักแสดงเป็นญาติมิตร

"สงสารป็อกเนาะ อั้มมันร้าย" อะไรทำนองนี้ ความใกล้เพิ่มทวีขึ้นเรื่อยๆ

บางคืนเลยต้องพับคอมฯ ไปนั่งกับพี่หนึ่งดูเมียหลวง ให้มีเรื่องได้คุยบ้าง


เมียหลวงละครที่แม่ฉันด่าแต่ดู คนงานต่างพากันสวมบทบาทนักแสดงเอง

วิกานดา นงคราญ นวล อรอินทร์ นุดี โลดแล่นบนความไม่พอของพระเอก

ฉันจะไม่รีวิวละครเรื่องนี้หรอก ชื่อว่าแค่พิมพ์ใน google ทุกคนคงมีข้อมูล

แต่ที่อยากบอกคือว่าหลังจากติดละครเรื่องนี้อย่างงอมแงมและไม่รู้ตัวแล้ว

อรอินทร์ เป็นตัวละครที่ทำให้ฉันกลับมาย้อนมองตัวเองมากที่สุด -_-"


เรื่องนี้...มันก็เป็นเรื่องที่พยายามจางในความทรงจำที่แจ่มชัดตลอดมา

เวลานั้นฉันบูชาคนรัก ไม่ได้บูชาความรัก เป็นอะไรที่โง่เขลาเบาปัญญา

ฉลาดเรื่องหนึ่ง ก็มาโง่เรื่อง สอง สาม สี่ ได้ .. ไม่มีใครฉลาดทุกเรื่อง

และก็ตกม้าตายเรื่องความรักทุกที..มีรักกี่ครั้งก็ไม่รู้จักหักห้ามใจบ้าง

ทำไมต้องทำทุกอย่างให้คนที่เรารัก หรือคือการทำทุกอย่างให้ตัวเอง


หลายต่อหลายทีที่ทุ่มเทกับคนรอบตัว มันเป็นเพราะอยากได้รอยยิ้ม

ดังนั้นความดีที่ต้องการผลตอบแทน มันต้องมีอะไรแฝงในกลไกนึกคิด

ความรักที่พร้อมจะให้ ลึกลึกมันก็คงอยากรับอะไรบางอย่าง ซึ่งไม่แน่ใจ

แต่เมื่อรู้ว่าไม่สมหวัง การยื้อ ความหึงหวง การวิงวอน..มันจะตามมาเอง

สภาพอั้มที่เหมือนคนบ้าเมื่อ ดร อนิรุท จะจากไป จึงเป็นเรื่องที่ฉันเข้าใจ


ฉันเคยบ้า ตอนนั้รก็บ้าแบบนั้น พยายามเข้าใจ เท่าทัน ย้อนมองตัวเสมอ

คุมได้บ้าง ไม่ได้บ้าง มันแปลกที่ฉันไม่เข้าใจตัวละครอื่นๆ ทำไมนุดีต้อง

ทำตัวแสนดี ดร วิกันดา ต้องเป็นแม่พระ ฯลฯ นั่นเป็นเพราะเราต่างกัน

คนเมื่อกันจะโคจรมาเจอกัน อย่างน้อยเรื่องความคิดความอ่านที่เข้าถึง

เราเลยไม่ค่อยชอบเมื่อมีคนคิดต่าง รู้สึกว่าเขาทำไม่ถูก ต่างๆ นานา :P


เหตุและผลที่เกิดขึ้น มันอาจจะบ่มเพาะมาจากประสบการณ์ของปัจเจก

ซึ่งอาจจะสอดคล้องหรือแบ่งแยก มันมีชุดความน่าจะจริงมากมายเกินไป

และการที่เราจะเข้าใจในชุดต่างๆ เราต้องละชุดความคิดในหัวให้ได้ก่อน

มันยากเกินไปไง ชุดสีแดงเลยไม่เข้าใจชุดสีอื่นๆ และชุดอื่นก็ไม่เข้าใจเขา

อยู่คนละฐานคิด คุยกันไปก็เสียเวลาเปล่า เหมือนที่แม่เกลียดอั้มแต่ฉันชอบ